De achtbaan na het brons van Kjeld Nuis

In dit artikel:

Voor ouders Roland en Brigitta was de Olympische strijd van hun zoon Kjeld Nuis in Milaan evenzeer een emotionele achtbaan als voor de schaatser zelf. Waar zij vooraf bewust bescheiden hoopten — “als hij een goede race rijdt, ben ik al tevreden” — leverde de competitie meer op dan verwacht: Kjeld pakte olympisch brons, wat volgens Roland “het maximale cadeautje” was. De laatste ritten waren zenuwslopend doordat concurrenten dichtbij kwamen; toen duidelijk werd dat een podiumplaats veilig was, barstte de emotie los.

De ontlading bleef niet lang privé: direct na de huldiging volgden talloze verplichtingen, interviews en media-optredens. Het gezin werd meteen in een stroom van afspraken meegetrokken en had nauwelijks tijd om het moment te laten bezinken. Samen met broer Skip, diens vriend en zoontje Jax werden Roland en Brigitta naar de NOS-studio bij het TeamNL Huis gehaald om daar te wachten op Kjeld. Vervolgens bleven de weken gevuld met reizen en evenementen — “we hebben in twee maanden tijd 4500 kilometer gereden” — waaronder een ontvangst op Schiphol en bezoek aan de Zilveren Bal.

Die voortdurende hectiek eiste zijn tol: vermoeidheid bleek niet louter fysiek maar ook emotioneel, iets dat ze ook bij andere ouders tegenkwamen tijdens het WK in Thialf. Toch overheerst geen leegte; het gevoel is eerder dat alles nog doorloopt en nieuwe kansen blijven komen. Tussen alle drukte waren er wel kleine, kostbare momenten: Kjeld zat bijvoorbeeld kort bij hen op de tribune tijdens de team pursuit van Joy in Milaan. Zulke korte, rustige ogenblikken koestert het gezin het meest, omdat Kjeld vrijwel altijd onderweg of aan het bellen is.

Terugkijkend zien Roland en Brigitta een carrière met een langzame start die de laatste jaren duidelijk tot bloei is gekomen. Ze zien geen einde aankomen: stoppen “gaat niet gebeuren,” zeggen ze resoluut, en hun advies aan Kjeld is simpel: geniet van de laatste jaren. De Spelen vatten ze samen als “heel heftig, emotioneel ingewikkeld,” maar bovenal zijn ze intens trots — niet alleen op Kjeld, maar op hoe het hele gezin deze uitzonderlijke periode samen heeft doorstaan.