'De creatieve buitenspeler, altijd op zijn eigen manier'
In dit artikel:
"Volg je hart" is het leitmotiv dat ouders Ad de Laat en Petra Berbée hun zoon Itzhak meegeven en dat volgens hen leidde naar zijn olympische gouden plak op de shorttrackrelay. In plaats van hem richting topsport te duwen, gaven ze ruimte en vertrouwen: Ad fungeerde vanaf het begin als filmer, analist en vertrouwenspersoon langs de baan, Petra herinnert vooral Itzhaks tomeloze energie en brede belangstelling voor kunst en cultuur. Die combinatie van gevoel en hoofd ziet het gezin terug in zowel zijn schaatstechniek als in zijn helmontwerp, dat verwijst naar de klassieke oudheid en hem het gevoel van een strijder geeft.
De weg naar de Spelen was niet zonder spanning. Er speelde een interne strijd om het laatste ticket met ploeggenoot Daan Kos, waardoor de selectie voor de familie dubbel voelde — ze gunden Daan het ook — maar juist het hechte teamverband maakte de uiteindelijke gouden medaille extra betekenisvol: een gezamenlijke triomf waarin persoonlijke ambitie ondergeschikt was aan de groep. Itzhak zelf beleefde de halve finale als de spannendste race van zijn carrière, maar trad aan met vertrouwen en rust richting de finale.
Voor zijn ouders, die voor het eerst live bij de Olympische Spelen waren in Milaan, was alles groter en emotioneler dan verwacht. Ze hielden bewust afstand tijdens de wedstrijden omdat Itzhak in zijn bubbel zat, maar konden elkaar een dag voor de finale kort ontmoeten. Tijdens de beslissende race waren emoties intens — volgens hen zag je alleen nog het Nederlandse team — en na de finish volgde verwarring, ontlading en pure euforie. Het samenzijn met andere ouders en het feest in het TeamNL Huis benadrukten opnieuw hoezeer Itzhaks rol niet alleen op prestaties rustte maar ook op verbinden: teamgenoten prezen zijn betrokkenheid en bereidheid kennis te delen, iets wat zijn ouders als het mooiste compliment ervaarden.
Een ander aangrijpend moment kwam toen Itzhak zijn medaille toonde aan zijn 95-jarige oma; voor Ad was dat beeld minstens zo waardevol als de race zelf. De weken daarna gingen voorbij in een stroom van huldigingen en media-aandacht; het besef moest even landen. Voorlopig blikken zijn ouders vooruit naar een rustiger leven zonder constante wedstrijdspanning, en blijven ze hem aanmoedigen hetzelfde te doen: volgen wat zijn hart hem ingeeft, gecombineerd met zijn analytische kwaliteiten. De gouden medaille ligt veilig opgeborgen, maar voor hen is de werkelijke waarde de weg ernaartoe en de persoon die hun zoon geworden is — iets wat volgens hen niemand hen nog kan afpakken.