'Het matje liet heel het land glimlachen'
In dit artikel:
Anne en Japke, de ouders van schaatser Jorrit Bergsma, herbeleven de Olympische Spelen nog met warme herinneringen. De 10 kilometer volgden ze het liefst rustig thuis in Aldeboarn, samen op de bank zonder camera’s of georganiseerde kijkmomenten — een manier van beleven die bij hen past. Toen Jorrit brons behaalde was dat een stille vreugde; de spanning was kleiner omdat zijn tijd al vaststond en ze vooral hoopten dat het gunstig zou uitpakken.
Voor de mass start reisden ze wél naar Milaan, een avontuur voor twee mensen die zichzelf geen wereldreizigers noemen. Met hulp van schoondochter en oud-schaatskampioene Heather Richardson Bergsma vonden ze hun weg door de drukte en het openbaar vervoer. In het stadion, omringd door familie, groeide het besef dat er iets speciaals kon gebeuren: de mass start is onvoorspelbaar, maar speelt in Jorrits voordeel. Toen hij op het juiste moment wegsprong, volgde ontlading — goud én een explosie van emotie in het stadion. Anne en Japke werden door officials door het stadion begeleid en konden hun zoon later vanaf de viptribune ontmoeten toen hij gehuldigd werd.
De officieuze nazit was intiemer dan verwacht. Omdat het TeamNL Huis deels was afgebroken voor een modeshow, werd voor een besloten huldiging een kelder — ooit een discotheek — gebruikt. Alleen familie, vrienden, coaches en TeamNL-medewerkers waren erbij; volgens Anne een bijzondere, gezellige bijeenkomst waarin de atleten als één groep samenkwamen.
Terug in Aldeboarn merkte het echtpaar hoe breed de steun was: het dorpshuis stroomde vol en overal doken ‘matties’ op — de haarband met pruik die een populaire grap werd en het feestelijk gevoel verder aanwakkerde. Als grootouders zagen Anne en Japke ook hoe de successen doorwerken bij kleinkinderen Brent en Barbara; ze vertellen op school over de prestaties en Jorrit nam zijn medailles mee naar de klas. Dat heeft zichtbaar effect op de sportieve interesse van kinderen in de omgeving.
Voor het paar overheerst geen leegte na de Spelen, maar blijdschap en blijvende herinneringen. Hun nuchtere houding weerspiegelt Jorrits karakter en verklaart deels de warme publieke reactie. En Jorrit zelf? Zolang hij plezier houdt in het schaatsen, lijkt hij gewoon door te willen gaan. Unieke momenten, onverwachte erkenning en een gevoel dat sport meer werd dan puur competitie — dat is wat de Spelen voor Anne en Japke betekenden.