Koen Verweij, de man die in 2014 van goud naar goud reed

In dit artikel:

Koen Verweij (35), voormalig langebaanschaatser en de grote winnaar van 2014 — met olympisch goud in de team pursuit, een wereldtitel allround en de Nederlandse allroundtitel — was recent drie dagen in Milaan als gast van de Staatsloterij en NOC*NSF tijdens de 25e Winterspelen. Hij genoot van de sfeer, volgde de wedstrijden en was vooral onder de indruk van Jordan Stolz’ 1000 meter, die volgens hem sportief ver boven de rest uitstak.

Verweij blikt veel terug op die uitzonderlijke maand tussen februari en maart 2014, toen alles samenviel: optimale begeleiding, rust om te herstellen, duidelijke doelen en een bijna zorgeloze voorbereiding. Op de Spelen van Sochi reed hij een sterke 1500 meter en miste het individuele goud op flinterdunne wijze (0,003 seconde), maar pakte wel teamgoud met onder anderen Sven Kramer en Jan Blokhuijsen. De wereldtitel allround in Thialf — een week na het NK dat dat jaar eveneens in het Olympisch Stadion plaatsvond — noemt hij van grotere betekenis voor zijn motivatie en carrière.

Het NK van dat seizoen was rumoerig: Kramer kreeg een diskwalificatie wegens een 'kick finish', Douwe de Vries werd getroffen door een fout bij baanwissel en meerdere favorieten trokken zich terug. Verweij stelt dat zijn vorm zodanig superieur was dat hij zich geen zorgen maakte over tegenstand; hij benadrukt dat hij puur op kwaliteit en voorbereiding dat succes behaald heeft.

Tegelijk erkent hij dat de tol voelbaar was: richting het wereldkampioenschap voelde hij zich uitgeput — “opgerookt” — en de tien kilometer was voor hem een race waarin hij op karakter moest winnen. Met de kennis van nu ziet hij ook kansen die hij heeft laten liggen. Verweij gelooft dat betere begeleiding en een sterke trainingspartner zijn palmares nog kleuriger hadden gemaakt. Hij verzet zich tegen het beeld dat zijn carrière zou zijn ondermijnd door losbandigheid; volgens hem speelde politieke tegenwerking en het consequent openlijk opkomen voor medeschaatsers een grote rol. Dat leverde hem na 2015 perioden op waarin hij onbetaald bleef werken aan zijn sport tot 2022.

Kort samengevat: Verweij koestert zijn piekjaar 2014 en erkent de kwetsbaarheid die daarop volgde. Hij staat nog steeds achter zijn prestaties, maar is evenzeer kritisch over wat organisatorisch en persoonlijk anders had kunnen lopen om meer glans aan zijn carrière te geven.