Koshkin: de 33,67-sprinter met een ijshockeyhart
In dit artikel:
Yevgeniy Koshkin, de jonge sprintbelofte uit Almaty (Kazachstan), heeft met een 33,67 op de 500 m in Salt Lake City een sprong gemaakt van talent naar serieuze contender. Waar hij eerder opviel met een krankzinnige 9,35-opening in Tomaszów en Heerenveen, plaatste die rit hem nu als derde aller tijden achter Pavel Kulizhnikov en Jenning de Boo. De prestatie kwam niet in één rijklaar, perfect uitgevoerde race: Koshkin erkent zelf fouten in de binnenbocht en dat hij vlak voor de finish nog een extra pas had kunnen zetten — desondanks leverde de rit historische snelheid op.
De eerste omloop in Salt Lake stelde hem teleur en deed hem even twijfelen of eerdere successen toeval waren. Op zijn hotelkamer schudde hij die spanning van zich af en haalde de tweede rit bijna vanzelf naar een sublieme tijd. Zijn analyse van de prestatie is nuchter en technisch: Koshkin noemt zichzelf een ‘bochtennerd’ die zich verdiept in instuurmomenten, afzethoeken en ritme, en hij bestudeert ritten van concurrenten zoals Tatsuya Shinhama, Jordan Stolz en De Boo om hun bochtentechniek te doorgronden en te imiteren waar mogelijk.
Koshkin legt veel nadruk op de rol van geluk en omstandigheden: in eerdere koersen speelden ziekte of vorm van concurrenten mee, en ook in Salt Lake speelden weereffecten en lage luchtdruk een rol bij extreem snelle tijden. Hij gelooft dat een aanval op het wereldrecord in theorie mogelijk is, maar ziet zo’n perfecte rit als iets dat hooguit één keer per jaar kan samenkomen wanneer alle factoren samenvallen.
De volgende wedstrijd is de World Cup in Calgary, waar Koshkin vooral het gevoel van Salt Lake wil terugvinden zonder te veel te focussen op medailles of records. Met zijn tijd heeft hij naar verwachting al een olympisch startbewijs veiliggesteld, waardoor hij rustiger kan toewerken naar de Spelen van 2026 — zonder zichzelf hoge verwachtingen op te leggen en met het voornemen vooral te genieten van het proces. Hij heeft nog geen échte Olympische ervaring (alleen de Jeugdspelen in Lausanne).
Zijn achtergrond als ijshockeyer blijft zichtbaar: explosieve starts, specifieke rituelen (zoals niet scheren voor een goede wedstrijd) en een directe, competitieve instelling. De overstap naar langebaanschaatsen was deels een opportunistische keuze op advies van zijn coach; hij bekent geen spijt, maar zou het ijshockey op zijn huidige niveau missen.
Koshkin werkt dag-tot-dag, richt zich op techniek en mentale beheersing, en ziet concurrenten niet als onoverkomelijke muren maar als medemensen waarmee hij kan strijden. Een kleine, persoonlijke noot: fan Lisan reist het hele seizoen met hem mee en zat zelfs in Salt Lake op de tribune — iets wat hij als een lichtpuntje ervaart en graag erkend ziet.