Lianne van Loon: 'Er is niks leuks aan alleen winnen'

In dit artikel:

Lianne van Loon bereidt zich op eigen kracht voor op de Shanghai Marathon, maar beweegt zich tussen twee werelden: een eenzame, strak georganiseerde trainingsrealiteit in Nederland en bruisende, tactische pelotons in het buitenland. Deze winter verruilde ze na vier jaar DoubleFF haar vertrouwde Nederlandse ploeg — waar onder anderen Jet Fransen en Fleur Veen reden — voor het internationale topteam Powerslide. Daardoor heeft ze nu geen Nederlandse teamgenoten meer en zoekt ze vernieuwing en leerervaringen buiten de landsgrenzen.

Haar trainingsschema blijft wel in Nederlandse handen: coach Manon Kamminga verzorgt nog steeds de opbouw. Van Loon erkent dat solo trainen soms eenzaam is, maar put energie uit eerdere successen (tweede op een WK, Europese titels) en een klein, betrokken netwerk van familie en begeleiders. De overstap naar Powerslide moet haar met name technisch en tactisch sterker maken, bijvoorbeeld in de afvalkoers — een onderdeel waar ze nog stappen wil zetten.

Half maart startte ze al in Mad Roller op Madeira om niet met Shanghai als eerste wedstrijd van het seizoen te beginnen; het doel daar was het terugvinden van het pelotongevoel en vertrouwen in wedstrijddynamiek, niet per se een piekprestatie. Shanghai zelf ziet ze als de eerste serieuze graadmeter van het seizoen en mikt ze op podiumplaatsen op het WK, liefst goud. Belangrijk in haar sport blijft dat winst zelden een individuele prestatie is: “Uiteindelijk win je samen,” zegt ze, en ze benadrukt dat ze dat samen met teamgenoten wil realiseren en vieren.

Een opvallend kenmerk van internationaal inlineskaten is dat ploegleden elkaar vooral op wedstrijden ontmoeten; samen trainen gebeurt minder. Dat leidt tot onverwachte, snelle verbondenheden — zoals kamergenoten uit Colombia met wie ze voordien nauwelijks sprak — en vormt tegelijk de uitdaging en aantrekkingskracht van Van Loons seizoenopbouw.