Na mentale worsteling vindt Jelmar Hempenius zichzelf terug
In dit artikel:
In Heerenveen streden inline-skaters zaterdagmiddag onder dreigende, koude wolken om kortebaanzeges en marathontitels; regen bleef uit, maar wind en ruwer asfalt zorgden voor moeizame tijden. Op de 100 meter zette Jelmar Hempenius de snelste tijd bij de mannen neer en Lataesha Narain pakte de zege bij de vrouwen — beide winnaars komen uit periodes van herstel en hernieuwde focus.
Jelmar Hempenius, opgegroeid in de Friese omgeving waar het evenement plaatsvond, presenteerde zich als een sporter die zichzelf opnieuw heeft gevonden na een lastig seizoen. Waar vorig jaar prestatiedruk en blessures hem uit balans brachten, koos hij deze winter bewust voor voortzetting van zijn carrière en veranderde hij aanpak: trainingsuren verdubbelden, zwemmen werd toegevoegd om herstel en soepelheid te bevorderen, en hij werkte met coach en fysiotherapeut aan een doelgerichtere opbouw. Die aanpak gaf hem rust en plezier terug in trainen en racen. In Heerenveen reed Hempenius in de finale 10,818 (en in de voorronde 10,753), niet zijn snelste rondes, maar voor hem tellen de fysieke en mentale stappen die hij heeft gezet. Zijn eerste doelen zijn het NK Baan in Heerde — waar hij als Nederlands recordhouder op de 200 meter (17,899 in 2023) wil aantonen weer in vorm te zijn — en mogelijk kwalificatie voor het EK of zelfs WK als de resultaten vertalen naar internationale tijden.
Lataesha Narain won de vrouwelijke 100 meter, maar ook zij worstelt nog met lichamelijke kwetsbaarheid. Vorige zomer belemmerden rugklachten haar voorbereiding en soms zelfs dagelijkse bewegingen; recent schoot haar rug nog in tijdens een poging haar shirt op te rapen. Narain heeft geleerd om haar ambities te temperen en naar haar lichaam te luisteren: pijn betekent opbouwen met rust en fysiotherapeutische oefeningen in plaats van koste wat het kost wedstrijden rijden. Haar voorbereiding naar het NK verloopt daardoor voorzichtig en dagafhankelijk; tijdrijden zoals de 200 meter gaat redelijk, maar ze voorspelt niets vooraf en schuift herstel boven rendement.
Rondom het Abe Lenstra Stadion vond ook de Marathon Inline Cup plaats. Marijke Groenewoud maakte al vroeg een beslissende ontsnapping en reed solo naar de overwinning, nadat een vroege aanval onbedoeld uitgroeide tot een langdurige solo-inspanning. Haar ploeggenote Sofia Schilder eindigde tweede; Maaike Koelewijn won de sprint van het peloton en behield het leiderspak. In de kopgroep bleek Christian Haasjes de snelste sprinter: hij groeide in de slotfase als zegezeker en ziet de prestaties als opstap naar het NK en een mogelijke EK-plaatsing. Hij prees bovendien het parcours en de organisatie in Heerenveen als NK-waardig.
Kortom: Heerenveen leverde sportieve overwinningen met een onderstroom van herstelverhalen. Hempenius en Narain symboliseren dat resultaat niet altijd puur om tijden draait; herstel, plezier en verstandig opbouwen staan dit seizoen hoog in het vaandel. Tegelijk toonden rijders als Groenewoud en Haasjes zeer directe wedstrijdvorm en ambitie richting komende nationale kampioenschappen en internationale startplaatsen.