Noorwegen heeft nieuwe koningin. Ragne is de naam
In dit artikel:
Ragne Wiklund (25) kroonde zich in Thialf tot wereldkampioen allround en bezorgde Noorwegen daarmee een historische zege: de eerste vrouwelijke Noorse titel in deze discipline sinds Laila Schou Nilsen in 1938. Het publiek beloonde haar met bloemen, een lauwerkrans, een lange ovatie en de traditionele ereronde in een arrenslee — extra feestelijk omdat landgenoot Sander Eitrem ook goud pakte op het toernooi.
Wiklund won de titel dankzij een uitzonderlijk stabiele serie over vier afstanden, waarin vooral haar onverwacht sterke 500 meter — een persoonlijk record — de doorslag gaf. Normaal excelleert ze op de midden- en lange afstanden (1.500, 3.000/5.000 m), maar haar sprintprestatie gaf haar het vertrouwen en de voorsprong die ze nodig had om Marijke Groenewoud naar zilver en Miho Takagi naar brons te verwijzen; voormalig wereldkampioen Joy Beune eindigde als vierde. Wiklund zei dat ze dit seizoen “wel een gouden medaille heeft verdiend” en benadrukte dat ze het het liefst zonder druk doet, iets wat haar in dit WK goed uitkwam.
De overwinning betekent veel voor Noorwegen, waar allroundschaatsen een diepgewortelde traditie is. Wiklund verwees naar het belang van die traditie en hoopt dat haar succes meer aandacht en sponsorgelden voor de sport zal opleveren: in Noorwegen is schaatsen financieel vaak niet lucratief, wat onzekerheid creëert voor talenten. Ze ziet wel perspectief in de jeugd en is optimistisch over nieuwe lichtingen schaatsers, maar benadrukt dat expertise en ontwikkelingskaders nodig blijven.
Wiklund bouwt voort op een al sterke palmares (onder meer twee zilveren en een bronzen medaille op de Winterspelen) maar noemt deze wereldtitel toch iets bijzonders. Na de huldiging zei ze eerst van wat vrije tijd te willen genieten, al heeft ze zich impulsief ingeschreven voor een 42 km sky race in Lofoten — een typisch Noorse uitdaging in bergachtig terrein — waarmee ze direct inzet op een andere sportieve beproeving.
De emotie in het stadion was groot: voormalige schaatsers en commentators kregen het zichtbaar benauwd van ontroering. Voor Noorwegen betekent Wiklunds triomf niet alleen een individuele mijlpaal, maar ook een herleving van nationale trots in een discipline die lang in de schaduw stond.