Oud-coach Frits Wouda: 'Als ik het eentje gun, is het Femke'

In dit artikel:

In het noorden van Nederland kwam jarenlang een reeks schaatstalenten vandaan — van Sven Kramer tot Antoinette Rijpma-de Jong — en een belangrijke schakel daarbij is trainer Frits Wouda. In de serie Van Jong tot Goud blikt hij terug op het begin van Femke Kok: hoe zij als veertienjarig meisje uit Nij Beets bij hem binnenstapte en al snel opviel door haar natuurlijke schaatshouding en bewegingsgevoel.

Wouda, zelf een natuurijsliefhebber die dertig jaar in het Friese gewest als clubtrainer werkte, legt uit dat hij vooral let op techniek en ontwikkeling bij veertien- en vijftienjarigen. Bij Kok zag hij meteen een combinatie van lenigheid, kracht en timing — eigenschappen die volgens hem deels “in de genen” zitten — en na twee, drie trainingen wist hij dat ze verder kon komen dan lokaal succes. Toen nog sprak niemand openlijk over wereldtitels of Olympische Spelen; voor Wouda stonden vorming en basisvaardigheden centraal.

Karakter en mentaliteit waren net zo bepalend als talent. Femke werd getekend als sociaal, vriendelijk en uiterst plichtsgetrouw: trainingsschema’s voerde ze nauwgezet uit. Dat maakte haar geliefd in de groep, maar bracht ook leermomenten met zich mee. Wouda vertelt over een NK voor C’tjes rond 2014/2015, waarin Femke vlak voor haar rit gezellig stond te praten met een directe concurrente — een situatie die tactisch tegen haar werd gebruikt en haar de zege kostte. Het incident leidde tot een duidelijke les: weten wanneer je sociaal kunt zijn en wanneer je je volledig moet afsluiten om te focussen. Sindsdien heeft ze duidelijk geleerd die grens te bewaken.

Ook in succes blijft haar aard zichtbaar: ze deelt haar vreugde met ploeggenoten en toont ingetogen blijdschap in plaats van uitbundig gedrag. Wouda herinnert zich hoe ze bij het NK eerder aan een vriendinnetje dacht dan aan zichzelf bij het vieren van een zege.

Tegenwoordig volgt Wouda Kok vooral op afstand, meestal via tv; soms is hij bij wedstrijden en stuurt hij haar na afloop korte, bemoedigende berichten. Hij blijft realistisch over de Spelen — ziek worden of een pechstart kan alles beslissen — maar is ervan overtuigd dat ze, mits er niets geks gebeurt, tot de winnaars behoort. Wat hij haar het meest gunt gaat verder dan medailles: dat ze wordt beloond voor wie ze is. Zijn hoop en steun verwoordde hij uiteindelijk ook persoonlijk in het Fries, met een wens voor succes richting de Olympische Spelen.