Sáblíková huilt, maar schaatst nog één keer voor de fans
In dit artikel:
Martina Sáblíková, de 38-jarige Tsjechische langebaanschaatsster en jarenlang het gezicht van de 3- en 5 kilometer, sluit dit weekend in Heerenveen haar indrukwekkende loopbaan af met één laatste wedstrijd bij het WK Allround. Wat ooit begon als een nerveuze vijftienjarige die uit de catacomben van Thialf naar het licht omhoog liep en bijna terugkeerde, eindigt nu met hetzelfde podium en een stadion dat haar omhelst — maar zonder focus op topprestaties. Haar lichaam is na ziekte tijdens de Olympische Spelen in Milaan niet volledig hersteld; ademhalingstesten en spierkracht wijzen op flink verminderde mogelijkheden. Daarom rijdt ze alleen zaterdag de 500 en de 3.000 meter en ziet ze de uitslagen als bijzaak: “Ik wil hier schaatsen voor de mensen.”
De beslissing om in Heerenveen te stoppen is bewust gekozen vanwege haar diepe band met het Nederlandse publiek. Sáblíková vertelt dat Thialf voor haar meer dan een ijsbaan is: het publiek begrijpt de sport, waardeert inspanning en beloonde haar door de jaren heen met hartverwarmend applaus, ongeacht de exacte tijden op de klok. Die verbondenheid speelde ook een grote rol nadat ze in Milaan vanwege ziekte moest afzeggen voor de 3 kilometer — een eerste in haar lange carrière. Haar openbare verontschuldiging op Instagram leidde tot een vloedgolf van steun en berichten die haar emotioneel raakten en lieten zien hoeveel mensen achter haar staan.
Naast sportieve successen — oliegmedaille(s) en meerdere wereldtitels — benadrukt Sáblíková vooral de menselijke kant van haar loopbaan: de vriendschappen binnen de schaatssport, de verbondenheid met collega’s en fans, en de emotionele waarde van herinneringen die ze verzamelde sinds haar elfde. Sinds ze vorig jaar in Hamar aankondigde dat dit haar laatste seizoen zou zijn, voelde elke wedstrijd als een afscheid; Salt Lake City, Calgary en Hamar waren telkens kleine afscheidsmomenten voorafgaand aan deze laatste publieke buiging in Thialf.
Over de toekomst is ze voorzichtig optimistisch: ze wil in de schaatswereld blijven, mogelijk als coach, maar eerst moeten gesprekken met de Tsjechische bond en met atleten plaatsvinden. Als ze herinnerd wordt, hoopt ze dat mensen haar zien als het eenvoudige Tsjechische meisje dat altijd lachte en anderen steunde — niet alleen als medaillewinnaar.
Komende zaterdag loopt Sáblíková nog eenmaal de trap op die haar carrière symbolisch omlijst. Ze verwacht tranen — mooie en pijnlijke tegelijk — een passend slot van een lange, emotionele en succesvolle carrière.