Xandra Velzeboer: 'Huil al de hele dag, omdat ik zo moe ben'
In dit artikel:
Xandra Velzeboer beleefde op de slotdag van het WK shorttrack in Montréal een emotionele achtbaan: teleurstelling in de mixed relay, zilver op de 1500 meter en haar vierde wereldtitel op de 500 meter. De 24-jarige sprintster raakte uitgeput na bijna een jaar met haar team toe te werken naar de Spelen en liet na afloop de emoties de vrije loop. “Ik ben gewoon kapot,” zei ze huilend.
Het drama begon in de mixed relay, toen Velzeboers ijzer tijdens de finale onverwacht bot bleek — waarschijnlijk door vuil op het ijs. Daardoor kon ze niet op het mes blijven staan, gleed haar linkervoet weg en raakte ze al snel achterop. Door het gebrek aan grip besloot ze niet vol door te skaten om zichzelf niet te blesseren. De ontreddering was zichtbaar: Velzeboer gaf herhaaldelijk wanhopige gebaren en Nederland kon de race niet omzetten in revanche op de mislukte missie in Milaan.
Nog geen halfuur later stond ze opnieuw aan de start, ditmaal van de 1500 meter. Getergd maar gesterkt door aanmoediging van bondscoach Niels Kerstholt zette ze een sterke race neer en veroverde verrassend zilver op de langste afstand. Dat resultaat bevestigde volgens haar dat ze ook op die afstand tot het podium kan behoren, iets wat in Milaan door slecht ijs niet lukte.
De afsluitende 500 meter—haar paradeafstand—leverde uiteindelijk de ontlading op: uitputting, blijdschap en frustratie wisselden elkaar af. Velzeboer was trots op teamgenoot Selma Poutsma, die tweede werd, maar had graag samen met zus Michelle in de finale gestaan; Michelle viel in de halve finale. Ondanks de vermoeidheid verdiende het weekend een bijzonder resultaat: Velzeboer pakte in Montréal twee wereldtitels en in totaal vier medailles, bovenop haar vorige olympische successen in Milaan.
In de kleedkamer en tijdens het slotbanket werd het succes nog kort gevierd, samen met team, staf en haar ouders die uit Nederland waren meegekomen. Velzeboer verliet het ijs als topper, maar vooral als mens die na maanden van prestatiedruk even moest bijtanken en voelen wat ze had bereikt.